IN DREAMS met Paul Michiels en Frank Ermgodts

Iedereen kent Only the Lonely. Pretty Woman. California Blue. It’s Over. Lana. Blue Bayou. Crying. En andere wereldhits van de man met de eeuwige zonnebril: Roy Orbison.

Bruce Springsteen en John Lennon noemen hem “De grootste stem uit de geschiedenis van de popmuziek”. Elvis zei : “geen enkele stem heeft mij ooit meer ontroerd”.
Orbison was de eerste popzanger die alles zelf deed: songs schrijven, productie, arrangementen maken. Hij schrok er niet voor terug te putten uit onwaarschijnlijke invloeden als Bolero. Of met Latijnse ritmes te werken.

Zijn songs gaan over drama’s. Grote emoties. Donkere amoureuze gebeurtenissen.  Die bracht hij met een nooit eerder vertoonde passionele eerlijkheid.
Net omwille van die ‘grote emoties’ werd hij lang ondergewaardeerd. Tot hij eind jaren 1980 door Beatle George Harrison werd opgevist om samen met Bob Dylan deel uit te maken van the Travelling Wilburys. Een supergroep was geboren. Roy Orbison bleek zoveel meer te zijn dan alleen maar een nostalgische legende “op het zeildoek van de botsauto’s”.

In de Belgische jaren 1980 scoorde The Pop Gun met sterk gezongen, romantische popsongs. Zanger Frank Ermgodts stond nadien nooit meer op een podium. Een gouden stem van eigen bodem leek verloren voor de showbusiness. Tot ‘In Dreams’. Een onverwachte comeback.

Naast hem : Paul Michiels. Met de nodige grandeur omkaderd door een groot orkest dat de weidse armslag van de Orbison-muziek waarlijk doet herleven.

Roy Orbison overleed op 6 december 1988. Precies 20 jaar later gaat “In Dreams” in première.
Toernee Culturele Centra : december 2008 tot mei 2009.
Beschikbaar voor Zomerfestivals 2009.

WAAROM ROY ORBISON ?

Ergens in de jaren 1970 ontdekte ik de Rockabilly. Om de paar maanden trok ik naar Londen om in pubkelders en obscure zaaltjes een gekke nieuwe generatie authentieke fiftiesgroepjes te ontdekken, en hun wilde subcultuur. De clubs. De motorgangs. De freaky platenwinkeltjes. Uiteindelijk haalde ik die groepen een voor een naar Gent. Van het een kwam het ander en al vlug stonden wekenlange tournees op de agenda. En nauwe contacten met gelijkgestemde zielen in Engeland, Nederland, Frankrijk. Af en toe kon ik zelfs legendarische Amerikanen boeken zoals Wanda Jackson, Sleepy LaBeef en Carl Perkins.

Midden 1980 belt een van die contacten: of ik ‘iets kan regelen’ in België? Welja. Voor welke artiest? Roy Orbison. Beschikbaar op zaterdag 13 december. Dat was even slikken. Maar hoe had ik kunnen weigeren?

Voordien had ik mijn concerten nooit gepromoot via ‘de muziekpers’. Om eerlijk te zijn: trots als dit rockabillycircuit was op zijn ‘obscuur imago’, vermeden we zelfs angstvallig in dat ‘commerciële moeras’ verzeild te raken. Maar voor een project van deze omvang zou het niet volstaan mijn vertrouwde lijstje van Rockabilly Fanatici te contacteren. Dus toch maar eens de Humo gebeld. Het aanbod: een exclusief interview met Roy Orbison.
Tot mijn verwondering: geen belangstelling. “Pretty Woman? Dat speelden ze op de trouw van mijn moeder”. Ik bleef aandringen. Ze raakten geïrriteerd. En toen hoorde ik de onvergetelijk mooie volzin: “Zeg, denkt gij nu echt dat wij hier ons hier bezighouden met zo’n Ouwe Zakken?”

Iets later. Bob Dylan en Beatle George Harrison vormen The Travelling Willburys. Wie vragen ze daar bij? Roy Orbison. Onmiddellijk een groot interview in Humo: ‘the Big O’. Drie bladzijden vol… inspiratieloos vertaald uit een Amerikaans magazine. Het maakte mij blij. Uiteindelijk hadden niet de ouwe, maar de ‘jonge zakken’ eerloos de boot gemist…

Weer twintig jaar later. Andries Boone en Rony Deprins: twee jonge muzikanten met een wild idee. Ze willen een tribute maken aan Roy Orbison. Het moet een groots opgezette productie worden. Of Backline daaraan wil meewerken?
Nog eens twee jaar en veel werk later stellen we u graag voor: In Dreams. Voor mij wordt het een prachtige herinnering aan dat unieke concert dat ik op 13 december 1980 mocht organiseren. Roy Orbison was er groots. Indrukwekkend. Raakte de overvolle zaal diep in het hart. Enkel als we dàt gevoel op u kunnen overbrengen, vinden we onze opdracht geslaagd.

 

Zevende dag

http://www.een.be/televisie1_master/programmas/e_zeve_20081130/index.shtml?video_5

http://derodeloper.een.be/ reportage/hommage-aan-roy- orbison